24-04-07

De volgende!

Een tijdje geleden, nog voor 9/11, werd ik uitgenodigd als spreker op een kongres over internationale noodhulp in de US. Ik landde in Chicago en toonde mijn VN paspoort aan de immigratiebediende.

Hij bladerde er wat in, sloeg er een stempel in, en wenste me verder "een fijne dag". (jaja, dat waren de gemakkelijke tijden. !)

Net als ik wou doorgaan, riep hij me na "Meneer!". Ik schrok, trok mijn hoofd tussen mijn schouders en keerde om, denkende "Oh Shit!".
De bediende leunde over zijn loket en fluisterde: "Vertelt u me eens, welk land is dat?", terwijl hij naar mijn paspoort wees.
"Euh, dit is een paspoort van de Verenigde Naties.", antwoordde ik.
"Ja dat weet ik wel", vervolgde hij, "maar welk land is dat, ik bedoel, wat is de hoofdstad?".
Ik leunde ietsje naar hem toe, en fluisterde: "Timboektoe!".
Hij glimlachte verontschuldigend, en gebaarde dat ik mocht gaan.

Later vertelde ik dit verhaal bij de opening van mijn speech op het kongres. Ik voegde er aan toe: "Als jullie internationale noodhulp willen doen, moet je toch wat concentreren op jullie aardrijkskunde!". Het amerikaanse publiek kon er niet mee lachen.

Ah sindsdien is er veel veranderd sinds die tijd! Na 9/11 weten ze allemaal dat Irak in Noord-Afrika ligt en Afghanistan net links van Japan.

14:56 Gepost door petercasier in kortverhalen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reisverhalen, immigratie, vs, humor, kortverhalen |  Facebook |

18-03-07

De oorlog in Irak: Happy Birthday?

Deze week 'vieren' we de vierde verjaardag van de oorlog in Irak. Ik herinner me de start als ware het gisteren.

Tijd voor een klein rekensommetje.

1. De weekend editie van het Nieuwsblad vertelt ons dat de oorlog in Irak US$380.000 per minuut kost. Een berekening van Joseph Stiglitz, een amerikaanse economist en Nobelprijs winnaar. Tussen ( )-jes, dit is bijna het dubbele van de oorlog in Vietnam.

2. WFP, het VN's Wereld Voedsel Programma, zegt dat het slechts US$0.19 (19 cent) kost om een kind eten te geven voor 1 dag. 20.000 kinderen komen om van honger elke dag. Terwijl U dit berichtje leest, stierven er al 15 kinderen.

3. Neem deze twee cijfers tesamen, dan kan 1 minuut oorlog in Irak, 2 miljoen kinderen eten geven voor een dag. Een dag oorlog in Irak zou 8 miljoen kinderen eten kunnen geven voor een jaar.

Ik versta het niet. Ergens moet er iets verkeerd zijn met dit sommetje. Anders zouden toch alle mensen met een beetje verstand en geweten gaan protesteren tegen deze zinloosheid? Of niet?

(Foto door mijn vriend Robert Kasca, genomen na de bomaanslag op het VN gebouw  in Baghdad.)

Help improving the quality of my website and give me feedback!For feedback or just to say hi!

15:02 Gepost door petercasier in kortverhalen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kortverhalen, reisverhalen, oorlog, irak, vs, vn |  Facebook |

12-02-07

De dag dat men mij deporteerde uit de USA

 
Dit is een vertaling van een kortverhaal uit mijn eBoek: The Road to the Horizon.
 
Lente 2003. Net na het begin van de oorlog in Irak.
Washington Dulles internationale luchthaven.
Aan het immigratieloket
 
hij: Waar komt u vandaan meneer? (terwijl hij door mijn paspoort duimt, en kijkt naar de talrijke stempels in een Arabisch geschrift)
ik: Ik kom net aan uit London Heathrow, maar dat was een transit. Ik vertrok uit Caïro in Egypte.
hij: Hoe lang bleef je in Cairo?
ik: een dag.
hij: Waar was je daar voor?
ik: In Jordanië
hij: En hoe lang verbleef je daar, dan?
ik: Ook een dag
hij: Waar was je voor dat?
ik: Irak
hij: ?!?!
ik: Baghdad, Irak. Ik werk voor de VN, zie je.
hij: Heb je vliegtuigtikketten om dat te bewijzen?
ik: Nee, ik vloog met een vliegtuig van de VN. 
hij: Ik zie geen immigratie stempels van Irak in je paspoort.
ik: Nee, er is geen immigratiedienst in Irak. De amerikaanse militairen bezetten de luchthaven, en checken de passagiers, maar dat is al. Er worden geen stempels uitgedeeld.
hij: OK, hoe lang was je daar, dan?
ik: Een week.
hij: <zucht> Waar was je voor langer dan een week? Waar woon je eigenlijk?
ik: Wel, mijn residentie is nog altijd in België, maar het meeste van mijn tijd breng ik door in Dubai, in de Verenigde Arabische Emiraten.
hij: Wat doe je daar?
ik: Ik ben het hoofd van het kantoor voor een VN agentschap. Ik heb de status van een ambassadeur.
hij: Kun je dat bewijzen?
ik: Tuurlijk. (Ik toon hem mijn diplomatisch kaart van het Ministerie voor Buitenlandse Zaken van de VAE
hij: Hoe lang woon je al in Dubai?
ik: Twee jaar
hij: En voordient?
ik: Ik pendelde tussen Pakistan en Afghanistan.
hij:
hij: (na twee minuten tikken op zijn komputer) Kunt u eventjes met mij meekomen, meneer?
ik: ?!
 
Een halfuur later, in een aparte kamer met 'andere lotgenoten':
hij#2: Mr Keyscher (?) (mijn familienaam is moeilijk uit te spreken in het engels)
ik: Ja, meneer, dat ben ik.
hij#2: Goeienavond, wat is het doel van je bezoek aan de VS?
ik: Ik werk voor de VN. De VN veiligheidsdienst vroeg me om een vergadering voor te zitten in de Wereldbank, hier in Washington.
hij#2: Bent u op een officiële missie?
ik: Jazeker.
hij#2: Heeft u daar een bewijs van?
ik: Tuurlijk. (Ik start mijn komputer op en toon hem de uitnodiging die via Email opgestuurd was)
hij#2: Waar gaat die vergadering over?
ik: Het gaat over de VN humanitaire hulp in Iraq. Specifiek over de coördinatie van de noodhulp tussen de verschillende agentschappen van de VN.
hij#2: Hoe lang wilt U in de VS blijven?
ik: Ik vlieg terug morgen middag. Minder dan 24 uur, dus.
hij#2: Waar vlieg je naar toe?
ik: Naar Dubai
hij#2: Heb je nog identificatie-papier bij je, buiten je Belgisch paspoort?
ik: Ja ik heb nog twee reispaspoorten van de VN.
hij#2: Blauwe of rode? (de rode zijn de diplomatisch paspoorten)
ik: Ik heb beiden (ik geef ze aan hem)
hij#2: Waarom reist U met Uw Belgisch paspoort, terwijl U VN paspoorten heeft?
ik: Het is gemakkelijker. Ik heb geen visa nodig voor de VS als ik mijn Belgisch paspoort gebruik. Dit is wel het geval met de VN paspoorten.
hij#2: Neemt u even plaats, meneer. Er komt zodadelijk iemand naar u toe.
 
Een half uur later:
hij#3: Mr Keyscher?
ik: That is me!
hij#3: Het spijt me, meneer, maar we kunnen U niet toelaten tot de VS.
ik: ?!?! Waarom niet?
hij#3: U probeert de VS binnen te geraken met uw Belgisch paspoort. Maar dit paspoort is niet geldig om toegelaten te worden.
ik: Waarom niet? Ik was nog in New York twee weken geleden. Ik vlieg drie-viermaal per jaar naar de VS. Ik gebruik altijd dit Belgisch paspoort.
hij#3: Het spijt me, maar de regels zijn veranderd. Vanaf vorige week moeten Belgische paspoorten leesbaar zijn met de machine..
ik: ?!?!
hij#3: Ze hebben een strip nodig, onderaan de voorpagina waarmee we uw gegevens kunnen lezen met een OCR machine.
ik: Niemand heeft me dat gezegd. Ook niet toen ik twee weken geleden nog door de immigratie in New York ben gegaan.
hij#3: Het spijt me, maar ik maak de regels niet. En de regels zijn vorige week veranderd. We kunnen u niet toelaten tot de VS
ik: Maar ik ben op een diplomatieke missie. Ik heb een diplomatiek status. U heeft mijn diplomatieke paspoorten.
hij#3: Het spijt me, dat is allemaal irrelevant. Vorige week nog stopten we een minister van buitenlandse zaken van een land in het Midden-Oosten. Hij had de nodige papieren niet.
ik: Kan ik met de supervisor van de dienst hier spreken?
hij#3: Ik ben de supervisor hier, meneer.
ik: Kan ik dan met uw baas spreken, a.u.b.?
hij#3: Ik ga hem eventjes bellen. Een momentje.
 
Na 15 minuten aan de telefoon met de baas van de baas:
hij#3: Het spijt me, we kunnen U niet toelaten tot de VS. Ik roep zo een verantwoordelijke van British Airways om te zien of ze een plaats hebben op de retourvlucht met het vliegtuig waarmee u daarnet toegekomen bent.
ik: U verstaat toch dat ik drie dagen gereisd heb, van Irak naar hier. Kan ik iemand bij de VN in New York bellen, die borg voor mij kan staan?
hij#3: Nee, meneer, onze beslissing is definitief.
ik: Kan ik iemand bellen om hen te laten weten dat ik niet op de vergadering zal zijn? U moet weten dat er twintig mensen van evenveel VN agentschappen op me zullen wachten. Ik moest die vergadering voorzitten. 
hij#3: U kunt 1 telefoontje maken, maar enkel een lokale oproep. Hier is de telefoon.
ik: Kan ik mijn mobiele telefoon dan gebruiken? Ik moet mijn collega bellen, maar die is van ons kantoor in Rome, en is al hier in Washington. Ik zou dus zijn Italiaans mobiel nummer moeten bellen.
hij#3: Het spijt me, U mag hier uw mobiele telefoon niet gebruiken.
 
Ik probeer met een lokale lijn mijn collega, Gianluca, te bellen op zijn hotelkamer in Washington, maar krijg geen respons.
ik: (zucht) Euh, wat nu?
hij#3: Komt U mee met mij? We moeten uw foto's en vingerafdrukken nemen.
ik: ?!?!
 
Vier foto's (van verschillende kanten), en tien vingerafdrukken later:
ik: Mag ik eventjes naar het toilet
hij#2: Zeker.
 
Een gewapende agent escorteert me naar het toilet en blijft aan de deur staan. Ik ga zitten op de bril, en neem mijn mobiele telefoon uit mijn zak, om Gianluca te bellen. Ik leg hem fluisterend uit wat er gebeurd is, en geef hem een vlugge briefing over mijn input voor de vergadering. Na een minuut bonkt de bewaker op mijn toiletdeur en roept "Het is tijd. Genoeg!"
 
Terug in het screening kantoor babbelt de British Airways verantwoordelijke met 'hij#3'
zij: Ik heb zijn bagage al opgepikt. Maar de terugvlucht zit goed vol.
hij#2:
ik: Wat gebeurt er dan als ik niet op de terugvlucht kan?
hij#2: Dan moeten we u opsluiten tot u een terugvlucht heeft. U heeft een ticket voor morgen, dus zullen we u voor een nacht moeten opsluiten.
ik: ?! Opsluiten?
hij#2: Ja. Opsluiten.
zij: Ik ga mijn best doen, meneer Casier.
hij#2: Mag ik al je ticketten?
hij#2 steekt mijn drie paspoorten en al mijn ticketten, inclusief die voor mijn vlucht naar Dubai in een verzegelde envelop.
 
Een half uur later komt de BA verantwoordelijke terug.
zij: Goed nieuws, ik heb een seat voor u op de terugvlucht.
ik: Dank U. Dank U!
hij#2: We escorteren u naar het vliegtuig.
ik: Mag ik mijn paspoorten en tickets a.u.b.?
hij#2: Nee. U zult die terugkrijgen in Heathrow. Op die manier zijn we zeker dat U het land uit bent. U moet ook weten dat de volgende keer dat u de VS wilt binnenkomen, U geen gebruik meer kunt maken van het visa waiver programma. U zult een visa nodig hebben. Tevens zullen de immigratiemensen aan het loket niet meer de toestemming hebben om U toe te laten. U wordt dus telkens apart ondervraagd telkens U het land wilt binnenkomen.. U moet dit papier ondertekenen om te bevestigen dat U dit verstaan heeft.
ik: Heb ik een keuze om niet te tekenen? Kan ik daartegen beroep aantekenen?
hij: Neen meneer, deze beslissing is definitief.
ik: voor hoelang blijft deze beslissing geldig? (ik teken de papieren)
hij#2: Voor altijd. Eens U gedeporteerd bent, kunt u nooit meer binnen in de VS zonder de procedure om een visa aan te vragen en bij het binnenkomen ondervraagd te worden. Uw escorte is hier.
 
Twee gewapende agenten nemen me mee naar buiten, via een zijdeur. Het is intussen nacht geworden. Het regent. Een geblindeerde bestelwagen wacht op me. Nog meer gewapende agenten. Ik zie sigarettenpeuken op de grond.
ik: Het spijt me, maar ik vloog vanuit Cairo. Niet rokers. Voor vier uur naar Londen. In Londen had ik geen tijd voor een sigaret. Dan nog eens zes uur trans-Atlantisch en twee uur hier. Mag ik a.u.b. vlug een sigaretje roken?
hij#4: (kijkt naar hij#5, hij#6 en hij#7) OK.. Een vlugge sigaret dan.
ik: Dat is het enige goeie nieuws dat ik kreeg sedert ik hier geland ben. Dank je!
 
Met zijn vieren escorteren ze me tot in het vliegtuig. Er zijn nog geen andere passagiers. Ze blijven naast me staan terwijl ik plaats neem, en fluisteren tegen de stewardess en de kapitein van het vliegtuig. Ze kijken naar mij. Ik voel me net als een crimineel. 
 
Zes uur later stap ik uit het vliegtuig in Londen. Ik krijg de envelop terug met mijn papieren, en teken voor ontvangst. Mijn vlucht naar Dubai vertrekt in twee uur. Ik moet dringend een sigaret, en bel nog eventjes naar Gianluca... Wat een dag! Wat een week!