24-10-08

Amaai mijnen auto! (12)

Vehicle Photos (87)

20:45 Gepost door petercasier in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: autos, pakistan, fotos |  Facebook |

14-10-08

Amaai mijnen auto! (7)

Vehicle Photos (98)

20:30 Gepost door petercasier in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: autos, fotos, pakistan |  Facebook |

06-10-08

Amaai mijnen auto! (3)

Vehicle Photos (106)

20:30 Gepost door petercasier in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fotos, autos, pakistan |  Facebook |

08-03-07

Cannabis in het wild en 'Oh Baby'!

In de tijd was ons kantoor in Islamabad - Pakistan gevestigd in een gebouw dat ‘Saudi-Pak’ heette. Op het eerste (en tweede, en derde) gezicht leek het een rare bedoening, Saudi-Pak. Raar in een goeie zin. Hoekig en zonder vensters, met een soort sobere en toch barokke dessin had het een sterk oosterse flair. Zelfs als ik het gebouw nu nog op foto zie, komen er een pak herinneringen naar boven..

 

 

Cannabis in het wild.

Voor je de parking kon oprijden, moest je door een controlepost, waar je wagen werd onderzocht voor bompakketten en van dat soort moois. Dat veroorzaakte altijd een file ’s morgens als iedereen naar kantoor reed. Het was maar vijf minuutjes van mijn kamerflat, tot bij het gebouw, maar vaak een kwartier om door de controlefile te geraken.

Naast de oprit van de parking lag een braak stuk land, waar het onkruid weelderig tierde. Er stonden ook verschillende grote borden met de namen van diverse organisaties die in ‘de toren’ gevestigd waren. Op een goeie dag, in de file, viel mijn oog op één van de reclameborden. ‘Nee, dat kan niet’, dacht ik eerst. Maar toch. De wilde cannabis was zo hoog opgeschoten dat al half het bord van het VN Drugscontrole Agentschap was overwoekerd. Hoe symbolisch, nee? Hoe kun je drugs onder controle houden in een land waar zelfs je eigen reclamebord wordt overgroeid met bloeiende hash-takken van twee meters hoog?

 

De gardes met oranje baarden.

Nee, nee, het is geen sprookje! Wij hadden echt gardes met oranje baarden. Zo van dat fel rood-oranje haar uit de zeventiger punkjaren, waar we nog in vuilniszakken en sluitspelden rondliepen.

Onze gardes stonden allemaal aan de ingang van het gebouw, want na de controle van de wagen, moest je natuurlijk ook een body-search door onze gardes ondergaan. Pakistaanse versies van Kabouter Plop, dacht ik soms. Met oranje baard dan. Ze waren ook allemaal goedgeaard. De meeste waren militairen of politieagenten op pensioen. Het oranje kwam van de henna die ze gebruikten om hun haar en baard in te smeren, en zo de grijze haren te bedekken. “Grijs is uit, oranje is in”, bij onze Kabouter Plops. Er was er niet  één bij die Engels verstond.

Iedereen moest door de grote metaaldetector, en werd daarna nog eens met een handdetector gescand. De Plop-brigade deed het allemaal met een lach. Zo’n onschuldige glimlach van “jaja, we weten wel dat het allemaal nutteloos is, en een drukte veroorzaakt, maar onze baas zegt nu eenmaal dat we dit moeten doen”. Ik had altijd van alle soorten ‘biep’-grage dingen in mijn safarivest. Telkens de handdetector ergens biepte, tikte de garde met de detector op die plaats, stak zijn kin naar voor, en dan zei ik wat er in zat. Enfin, het maakte niet uit wat ik zei, want ze verstonden me toch niet. Ik sprak hun taal niet, en zij verstonden niks Engels. Hun enige antwoord was telkens weer een glimlach, en het optrekken van de wenkbrauwen.. Zo van “Ah ja, natuurlijk.” Dus maakten we er vaak een grapje van. Uit verveling. Onze stille gemene wraak na een kwartier file: “Biep”- tik – kin – “Een machinegeweer”- wenkbrauwen en “Ah jaaaa, natuurlijk”.  “Biep”- tik – kin – “Een granaat”- wenkbrauwen en bevestiging: “Ah jaa, natuurlijk”. Telkens weer. Onze dagelijkse slapstick. En vaak gingen we wedijveren met mekaar: “ik kreeg er een raketlanceerinstallatie door, vanmorgen!” – “Oh, maar ik heb een tank binnengesmokkeld!”

 

Oh Baby!

De Saudi-Pak toren was hol vanbinnen. Alle kantoren lagen langs de buitenmuren, en creëerden zo een massieve hal in het midden van het gebouw. De hal strekte zich verticaal door het gebouw, verschillende verdiepingen hoog. Die grote holle ruimte hielp wat met de luchtcirculatie, want het kon echt heet en vochtig worden, tijdens de zomermaanden. Het gaf ook een speciaal effect, want klimop en bloeiende slingerplanten groeiden langs de muren van de hal. (Nee, geen cannabis deze keer)

Eén nadeel van die holle ruimte was wel dat het minste lawaai ettelijke keren versterkt en geëchood werd. Vaak een hels kabaal..

Op een avond laat zat ik alleen op kantoor mijn dagelijkse portie van Email te verwerken. Ik had de muziek heel luid gezet, met een goeie subwoofer bas. Ik was vergeten de deur van het kantoor te sluiten, en de muziek moet de hal doen daveren hebben... Ik verschoot me rot toen ik opkeek van mijn scherm en verschillende hoofden van Kabouter-Plops-met-Oranje-Baarden door het deurgat zag steken.. De gardes van de gelijkvloers kwamen kijken wat dit kabaal allemaal was... Ze kwamen aarzelend mijn kantoor binnen. Ik stak mijn duim omhoog met een vraagteken op mijn gezicht, om te vragen of het ‘OK’ was. Gebarentaal brengt je overal als de gesproken taal niet gaat.. Ze glimlachten en staken ook hun duimen omhoog. Het was OK. Het was meer dan OK, want om te tonen dat ze het *heel* leuk vonden, die muziek, begonnen ze mee te bewegen op de langzame ritme van de muziek, en neurieden met hoge tonen alsof ze een goddelijk gezang aanhieven. Misschien herinnerde het hen aan de hoge tonen van de muezzin die vijf keer per dag vanop de minaret tot gebed riep..

Het was een mooi zicht. Een half dozijn bejaarde gardes, allemaal met hel henna-oranje baarden en haardos en een diepbruin getaand en gegroefd gezicht, stond schouder aan schouder, het machinegeweer in de hand, zacht te wiegen op de slow van Faith Hill: “Let’s make love tonight”:

 

Let's make love,

all night long !

Until all our strength is gone!

Hold on tight,

just let go!

I want to feel you in my soul

Until the sun comes up…

Let's make love !

Oh, baby, baby

 

Yep, oh, baby, baby! Dit moet het levende bewijs geweest zijn dat muziek universeel is, en iedereen tot in een goeie stemming brengt. Ik denk dat de VS dat maar eens met de Taliban moet proberen!

 

Foto krediet: cannabisculture.com (cannabis plant), Zootstar (man met baard)

 
Dit is een vertaling uit het eBoek The Road to the Horizon

 

20-02-07

De Amerikaanse Geheime Dienst is al!

 

Islamabad, 14 september 2001

 

Geeuw!

Weer een coördinatie-vergadering voor de verschillende VN-agentschappen in Pakistan.. Sinds 9/11, drie dagen geleden, hebben we er zo één elke morgen. En ze ratelen maar door en door en door... Dingen die allemaal belangrijk zijn, zonder twijfel, maar niet speciaal voor mij. Ik heb geen specifieke zeg in die vergaderingen, omdat mijn team enkel logistieke steun geeft, meer niet. Dus zit ik in een hoekske, en probeer me wat weg te steken tussen de andere meubels.

 

Ik wist precies hoe dit allemaal ging verlopen. Twee vliegtuigen crashen in de New York World Trace Center en de boel hier in Centraal Azië ging op stelten staan. De morgen na 9/11 waren de meeste mensen die hier vandaag in de vergadering zitten, nog in een ontkenningsfase. Ze beseften niet hoe die gebeurtenissen in Amerika hun leven de volgende weken, maanden, jaren, grondig ging veranderen. Typische ontkenning van de feiten, tot het hen in het gezicht sprong. Vandaag, drie dagen later..

 

Er was geen ontkennen meer aan! De feiten waren overduidelijk. Pakistan en Afghanistan waren nu continue in het nieuws, met de werelds grootste televisie- en nieuwsstations die allemaal kamp opzetten in Islamabad.

 

Het moet natuurlijk juist passen dat, toen 9/11 gebeurde, we hier in Islamabad een opleidingscursus gaven voor onze medewerkers uit Afghanistan. Gisteren hebben we hen opgepikt van hun hotel, om hen eens op een goed etentje te trakteren in één van de sjiekste restaurants van de stad. Die van het Marriott hotel. Terwijl we voorbij het hotel reden, zagen we de file op de oprit. Een file van kleine lokale taxietjes, met elk een reuze-satellietschotel op hun dak vast gesjort. De schotels waren drie keer zo groot als hun kleine karretjes. Elke schotel had stickers van de grote TV zenders: CNN, BBC, SKY, AFP, Fox, Al Jazeera, ITN, ITV, RAI.. Ze waren er allemaal. Het plat dak van het hotel baadde in een hel licht van alle schijnwerpers die her en der verspreid stonden, met in de focus van het alles, de beruchte speakers van die zenders. Allemaal kwamen ze live in de lucht: ‘Live from Islamabad’, met de lichtjes van de stad op de achtergrond.

 

De aankomst van al die internationale pers was weer eens een bewijs dan onze levens hier grondig gingen veranderen. Het ging allemaal verdraaid slechter worden... Zodoende had ook de houding van de mensen in de coördinatievergadering een draai gekregen. Van ontkenning tot een staat van paniek. De toon van de vergadering vandaag verschilde dan ook grondig bij die van gisteren.. Nerveus...

 

Geeuw.

Mijn gedachten gaan weer hun eigen gangetje.. Ik denk aan onze medewerkers uit Afghanistan. Hoe ze tijdens ons dineetje gisteren vertelden over hun familie in Mazar, Kabul, Faizabad, Jalalabad... Hoe ze zich zorgen maakten over hen. Ze stelden zich vragen hoe ze terug thuis zouden geraken, nu alle internationale VN stafmedewerkers uit Afghanistan waren geëvacueerd, en alle VN vluchten van Islamabad naar Afghanistan waren afgelast.

 

Ergens hoorde ik een verandering van toon in één van de stemmen in de vergadering. Eén van de dames van een ander VN agentschap begint te fluisteren. Ik concentreer me weer op wat er gezegd wordt.

Ze leunt naar voor, over de tafel en fluistert, alsof ze een groot geheim vertelt:

 

“Ja, ik weet dat we hier problemen gaan krijgen!”, lispelt ze. “De Amerikaanse Geheime Dienst zijn hier al toegekomen. Ik zag ze gisterenavond.”

Allez, dat was nieuws voor mij!

    

“Jaja, ik heb ze gezien, gisterenavond in het Crown Plaza hotel, hier om de hoek!”, vervolgt ze.

“Tiens”, bedenk ik me, “dat is waar we gisterenavond onze Afghaanse vrienden hebben opgepikt.”

 

“Ze waren met zijn vieren! Ze reden met een witte 4x4 zonder enige kentekens!”

“Toeval, hé”, denk ik zo, “Gisterenavond waren we ook op pad met zo’n wagen. We reden met een kleine Landcruiser, en het embleem van ons agentschap was er afgevallen.”

 

“Er was één normaal gebouwde kerel, en drie kleerkasten van venten die achter hem liepen. Eén was een zwarte. Allemaal met safari-vesten aan, kaki-broeken, en met walkietalkies aan hun broeksriem.”

Hmmm.. Robert, Martin en Terah waren mee met mij. Terah is van Uganda. Alle drie zijn het nogal zware gasten.. We hadden allemaal een safarivest aan, en ja, onze kaki broeken, zowat ons ‘veld-uniform’.

 

“Ze zeiden niks. Keken rond in de receptieruimte van het hotel, pikten een stuk of wat lokale zware jongens op, en reden weer weg. Amerikaanse geheime dienst, zeker van.”

“Jamaar, gisteren hadden we daar onze Afghani vrienden opgepikt. Ja, maar...”

 

Ik sta recht. Kuch uitdrukkelijk, en steek mijn hand omhoog. De dame stopt met babbelen, en kijkt naar mij alsof ze een spook ziet. Ze steekt haar arm uit en wijst mij aan met een bevende vinger. Ze zegt niks, staat daar maar te wijzen, en na een paar seconden begint ze te blozen... Iedereen in de vergadering kijkt op en draait het hoofd in de richting van de wijzende vinger. Daar sta ik, aan de andere kant van die vinger, in mijn hoekske met mijn safari vest, kaki broek en walkietalkie aan de broeksriem. Ik weet niet echt wat te zeggen, en glimlach een beetje onschuldig. Iedereen in de vergadering gaat onder de tafel van het lachen.

 

Sedertdien gaat het gerucht de ronde dat de Belgische Geheime Dienst ook in Islamabad is toegekomen..

16-02-07

TV censuur op zijn pakistaans

 

.

.

.

.

.

.

Dit is een vertaling van het verhaal Islamabad stories#1: TV censorship op mijn engelstalige site

Toen ik naar Pakistan verhuisde, was er niet veel te doen 's avonds in Islamabad. Wat rondhangen in het hotel, een beetje lezen of TV kijken. Het viel mij op dat regelmatig, de uitzending onderbroken werd en een test-scherm opkwam. Ge weet wel, zo één met van die kleurpatronen... Alsof er een technisch probleem was in de TV studio (gelijk dat den BRT er vroeger veel had, in den tijd van den BRT).

Soms was het voor uren dat alles OK ging, en soms verscheen het testbeeld om de paar minuten. Het gebeurde zomaar, in het midden van een uitzending, soms in het midden van een film, soms tijdens een documentaire, of tijdens een episode van een soap. Het leek me een mysterie.

Na een tijdje echter, merkte ik op dat het testbeeld meestal opkwam telkens er een 'gevoelige' scène was, waar een beetje 'vlees' werd getoond, een beetje bloot. Een dame in een kort rokske, iemand die zijn pull af deed, twee mensen die kusten. Ik dacht dat dit geen toeval meer kon zijn. 

Het was raar, en plezant om te zien, en soms frustrerend bijvoorbeeld in sommige episodes van soaps zoals 'Silk Stalkings'. Ge kent dat wel, zo'n pseudo-detective serie, waar de 'goeie', allemaal madammekes van 19 waren met benen tot aan hun oksels, korte rokskes en diepe decolletés. Er waren daarin zoveel scènes waar een beetje 'vlees' te zien was, dat er meer testbeeld dan film op het scherm kwam. Om de tien seconden weer, BLOEP, testbeeld. Zelfs tijdens de introductie-spot met de namen van de acteurs enzovoorts: Eén van de goeie stapt uit haren auto (een sjieke sportslee natuurlijk, en met haar kort rokske -wat zoudt ge peinzen!), en BLOEP. Eén van de goeie leunt een beetje te veel naar voren en een streepje beha was te zien, BLOEP. Of één van de goeie kust haar vriend. BLOEP, weer van dadde. En telkens weer het kleurbalkscherm, en telkens werd het geluid afgesneden ook. Dah ! Irriterend tot op het niveau dat ik de draad van het verhaal verloor. Te veel test-beeld.

Het was me een mysterie hoe het TV station dat deed. Ik dacht dat ze een wreed gesofistikeerd systeem hadden bedacht waarbij een digitale code op de beeldband automatisch het testbeeld genereerde. Maar ik zag ook dat er veel variaties kwamen in 'de graad van vlees' die er geBLOEPt werden. De ene keer was een kus op de wang al genoeg, en de andere keer ging er zelfs een tongkus door zonder al te veel te BLOEPen. Soms was het genoeg om een dame in beeld te krijgen met twee knoopjes los van de decolleté (als je dan al van een décolleté kunt spreken), en soms ging er een scène door met iemand in zijn slipke.

Op een bepaalde avond, zonden ze 'Pretty woman' uit, ge weet wel met Julia Roberts die een hoertje speelt, en Richard Gere die op haar verliefd wordt. Ja jongens! Schandaal aan de paal! De GANSE film ging er door zonder ook maar één BLOEP. Echt waar! De GANSE film. Ik weet niet of je die film al gezien hebt, maar er zitten toch een aantal pikante en aldanniet suggestieve scènes in. Shocking gewoon! Ik bedoel, naar de lokale normen ginder! (wij zijn natuurlijk meer gewoon hier met 'Open en Bloot', 'Sex advisors' en hoe noemt dat weer 'Seduction Island', van die toestanden. Maar voor ginder achter?!?!

Maar, maar, op een goeie dag kwam ik achter het geheim. Eén van de mensen uit mijn team die moest naar de TV studio voor een technisch werkje, en die ontrafelde het raadsel van de BLOEP. In één van de kamers van de studio zat een rijtje dames. Elk had twee schermen voor zich, en een grote rooie knop. Op één scherm bekeken ze het beeld zoals het binnen kwam via de satelliet of de beeldband, en op de andere zagen ze wat ze lokaal uitzonden. Er was één dame voor elk TV kanaal dat lokaal in de ether kwam. Telkens als er een 'tricky' scène kwam, duwde een dame op haar grote rooie knop, en een BLOEP werd uitgezonden. Ze konden op het tweede scherm kontroleren dat de BLOEP inderdaad de ether inging (ge kon wel peinzen wat een zwaar probleem het zou zijn als na twee maanden zou blijken dat één van de knoppekes kapot was!). En het was duidelijk dat de ene dame al heel wat toleranter was dan de andere dame. Mijn collega vertelde me dat sommige dames hun werk duidelijk met veel enthousiasme deden, en telkens er een beetje 'vlees' werd getoond, met een luide smak de rooie knop induwden. Zo van 'nah, hier zie, niks daarvan. Geen bloot. En hier zie, nog een keer BLAF op dien knop. En nog een keer BLAF, da gaat hen leren'. En de andere waren wat meer aarzelend, terwijl ze twijfelden of ze het er gingen doorlaten of niet..

Er was ook geen vervanging voor die 'censuur'-dames als ze een keer piepie gingen doen. Sommige lieten tijdens hun plaspauze zomaar het beeld lopen, en anderen blokkeerden de censuurknop zodat voor de volgende vijf of tien minuten een BLOEP werd getoond.

Waarschijnlijk was de dame die 'Pretty Woman' erdoor liet, gewoon ziek die dag. Of misschien was ze wel betaald met 'baksjish' (geld onder de tafel) om alles door te laten.

Het gerucht deed de ronde dat één van de studiotechniekers een videorecorder had aangesloten op de rooie knoppen die automatisch het binnenkomend beeld begon op te opnemen telkens een blootscène werd geBLOEPt. Hij zou die tapes dan thuis kopiëren en verkopen. Zo van 'the best of', of 'Wat U nooit zag en enkel maar kon raden'... Maar dat waren allemaal maar geruchten, want na lang zoeken heb ik nooit één van die tapes gevonden op de markt. Zelfs niet op de zwarte markt..!

 

 

 

 

 

 

 

(De foto met het vliegend ezeltje kreeg ik van mijn bloedbroeder Mark. Meer van zijn reisfoto's vind je op http://www.on4ww.be )