20-02-07

De Amerikaanse Geheime Dienst is al!

 

Islamabad, 14 september 2001

 

Geeuw!

Weer een coördinatie-vergadering voor de verschillende VN-agentschappen in Pakistan.. Sinds 9/11, drie dagen geleden, hebben we er zo één elke morgen. En ze ratelen maar door en door en door... Dingen die allemaal belangrijk zijn, zonder twijfel, maar niet speciaal voor mij. Ik heb geen specifieke zeg in die vergaderingen, omdat mijn team enkel logistieke steun geeft, meer niet. Dus zit ik in een hoekske, en probeer me wat weg te steken tussen de andere meubels.

 

Ik wist precies hoe dit allemaal ging verlopen. Twee vliegtuigen crashen in de New York World Trace Center en de boel hier in Centraal Azië ging op stelten staan. De morgen na 9/11 waren de meeste mensen die hier vandaag in de vergadering zitten, nog in een ontkenningsfase. Ze beseften niet hoe die gebeurtenissen in Amerika hun leven de volgende weken, maanden, jaren, grondig ging veranderen. Typische ontkenning van de feiten, tot het hen in het gezicht sprong. Vandaag, drie dagen later..

 

Er was geen ontkennen meer aan! De feiten waren overduidelijk. Pakistan en Afghanistan waren nu continue in het nieuws, met de werelds grootste televisie- en nieuwsstations die allemaal kamp opzetten in Islamabad.

 

Het moet natuurlijk juist passen dat, toen 9/11 gebeurde, we hier in Islamabad een opleidingscursus gaven voor onze medewerkers uit Afghanistan. Gisteren hebben we hen opgepikt van hun hotel, om hen eens op een goed etentje te trakteren in één van de sjiekste restaurants van de stad. Die van het Marriott hotel. Terwijl we voorbij het hotel reden, zagen we de file op de oprit. Een file van kleine lokale taxietjes, met elk een reuze-satellietschotel op hun dak vast gesjort. De schotels waren drie keer zo groot als hun kleine karretjes. Elke schotel had stickers van de grote TV zenders: CNN, BBC, SKY, AFP, Fox, Al Jazeera, ITN, ITV, RAI.. Ze waren er allemaal. Het plat dak van het hotel baadde in een hel licht van alle schijnwerpers die her en der verspreid stonden, met in de focus van het alles, de beruchte speakers van die zenders. Allemaal kwamen ze live in de lucht: ‘Live from Islamabad’, met de lichtjes van de stad op de achtergrond.

 

De aankomst van al die internationale pers was weer eens een bewijs dan onze levens hier grondig gingen veranderen. Het ging allemaal verdraaid slechter worden... Zodoende had ook de houding van de mensen in de coördinatievergadering een draai gekregen. Van ontkenning tot een staat van paniek. De toon van de vergadering vandaag verschilde dan ook grondig bij die van gisteren.. Nerveus...

 

Geeuw.

Mijn gedachten gaan weer hun eigen gangetje.. Ik denk aan onze medewerkers uit Afghanistan. Hoe ze tijdens ons dineetje gisteren vertelden over hun familie in Mazar, Kabul, Faizabad, Jalalabad... Hoe ze zich zorgen maakten over hen. Ze stelden zich vragen hoe ze terug thuis zouden geraken, nu alle internationale VN stafmedewerkers uit Afghanistan waren geëvacueerd, en alle VN vluchten van Islamabad naar Afghanistan waren afgelast.

 

Ergens hoorde ik een verandering van toon in één van de stemmen in de vergadering. Eén van de dames van een ander VN agentschap begint te fluisteren. Ik concentreer me weer op wat er gezegd wordt.

Ze leunt naar voor, over de tafel en fluistert, alsof ze een groot geheim vertelt:

 

“Ja, ik weet dat we hier problemen gaan krijgen!”, lispelt ze. “De Amerikaanse Geheime Dienst zijn hier al toegekomen. Ik zag ze gisterenavond.”

Allez, dat was nieuws voor mij!

    

“Jaja, ik heb ze gezien, gisterenavond in het Crown Plaza hotel, hier om de hoek!”, vervolgt ze.

“Tiens”, bedenk ik me, “dat is waar we gisterenavond onze Afghaanse vrienden hebben opgepikt.”

 

“Ze waren met zijn vieren! Ze reden met een witte 4x4 zonder enige kentekens!”

“Toeval, hé”, denk ik zo, “Gisterenavond waren we ook op pad met zo’n wagen. We reden met een kleine Landcruiser, en het embleem van ons agentschap was er afgevallen.”

 

“Er was één normaal gebouwde kerel, en drie kleerkasten van venten die achter hem liepen. Eén was een zwarte. Allemaal met safari-vesten aan, kaki-broeken, en met walkietalkies aan hun broeksriem.”

Hmmm.. Robert, Martin en Terah waren mee met mij. Terah is van Uganda. Alle drie zijn het nogal zware gasten.. We hadden allemaal een safarivest aan, en ja, onze kaki broeken, zowat ons ‘veld-uniform’.

 

“Ze zeiden niks. Keken rond in de receptieruimte van het hotel, pikten een stuk of wat lokale zware jongens op, en reden weer weg. Amerikaanse geheime dienst, zeker van.”

“Jamaar, gisteren hadden we daar onze Afghani vrienden opgepikt. Ja, maar...”

 

Ik sta recht. Kuch uitdrukkelijk, en steek mijn hand omhoog. De dame stopt met babbelen, en kijkt naar mij alsof ze een spook ziet. Ze steekt haar arm uit en wijst mij aan met een bevende vinger. Ze zegt niks, staat daar maar te wijzen, en na een paar seconden begint ze te blozen... Iedereen in de vergadering kijkt op en draait het hoofd in de richting van de wijzende vinger. Daar sta ik, aan de andere kant van die vinger, in mijn hoekske met mijn safari vest, kaki broek en walkietalkie aan de broeksriem. Ik weet niet echt wat te zeggen, en glimlach een beetje onschuldig. Iedereen in de vergadering gaat onder de tafel van het lachen.

 

Sedertdien gaat het gerucht de ronde dat de Belgische Geheime Dienst ook in Islamabad is toegekomen..